Agnieszka Niemira
[poetycka debiutantka; wiersz wydrukowano na łamach
"Radaru" (nr 43/1963 r.)]
P. S. do Stachury
Krzywdzą Cię nadal
Twoja śmierć nic dla nich nie znaczy.
Wykrzykują Twoją poezję na scenach -
gestykulując i interpretując...
Niebawem będą nauczać o Tobie w szkołach.
Przepraszam Cię za nich Stachuro.
Dziękuję, że nadal jesteś we mnie, że ożywiasz
moje jestestwo...
Wiem, że Twój grób jest pusty.